Strażniczka Bałtyku (XI) "Hydra" - Opowiadania Erotyczne

Strażniczka Bałtyku (XI) "Hydra"

... Elektronika i papiery zabrane? — zadałem pytania.

— W realizacji. Z tym tutaj dwudziestu dziewięciu plus trzy kobiety.

— To do roboty. Osłaniam ją. Działajcie.

Obrócił się na pięcie i zniknął, zostawiając mnie tylko z nią i tym jebanym przywódcą.

— Pomożesz mi? — zapytała, patrząc na mnie błagalnym wzrokiem.

Nie miałem takiego zamiaru, nie taki dostałem rozkaz. Fizyczna likwidacja, nic więcej. Zasłużył na śmierć, koniec, kropka.

Zdał chyba sobie sprawę, co go czeka.

— Ty niewierna dziwko, moi ludzie zaszlachtują twojego bachora — wyrzucił z siebie.

Powstała momentalnie z kucek. Zrobiła krok w tył, wydobyła pistolet z kabury i skierowała lufę w jego kierunku. Widziałem, jak drży jej ręka; w jej wnętrzu toczyła się walka dwóch osobowości. Jak ja to dobrze znałem i jak perfekcyjnie potrafiłem w takiej sytuacji stłumić w sobie łaskawcę. Była ratowniczką, a zabicie człowieka, rannej osoby, która potrzebuje pomocy, stało w opozycji do tego, co robiła.

Gdy już miała opuścić broń, stanąłem za jej plecami i uchwyciłem dłoń z pistoletem.

— Zrobimy to razem, zrobię to ja kochanie, niech to spadnie na mnie — mówiąc to, docisnąłem swój palec wskazujący do jej palca tkwiącego na języku spustowym.

Huk wystrzału przeszył ciszę panującą w pomieszczeniu. Jeden, potem drugi. Ten drugi strzał był jej, zrobiła to sama. Dobrze wiedziałem, że pierwszy pocisk trafił tego skurwysyna w czoło; z takiej odległości nawet dzieciak by trafił.

— Nie!!! Nie!!! — zawyła jak ...

... ranione zwierzę.

Bez problemu wyciągnąłem z jej dłoni „Tariqa”. Mocno wtuliłem rozdygotaną Klaudię w swoje ciało. Drżała, drżała tak jak, wtedy gdy go rozpoznała. Szlochała, a spazmy przeszywały jej ciało.

— Już dobrze, już go nie ma, już po wszystkim — szeptałem, całując jej czoło.

— Zabiłam człowieka — wyrzuciła z siebie, patrząc na mnie z przerażeniem w oczach.

— Zabiliśmy go, ja go zabiłem twoimi rękoma — odparłem i ponownie mocno wtuliłem ją w siebie.

Przeżywała to, jej ciało nadal nie potrafiło sobie z tym poradzić. Jedyne, co mogła zrobić, to mocno opleść mój korpus dłońmi i wtulić się cholernie mocno.

— Drugi, nasz cel zlikwidowany, dawaj tutaj — rzuciłem w eter.

Z jej dłoni wyciągnąłem zabrane od nieboszczyka rzeczy. Notes, dwa zdjęcia i zawinięty w chusteczkę jednorazową pierścionek. Dokładnie przyjrzałem się jednej z fotografii.

— To ty, tak to ty — usłyszałem od niej — A ten pierścionek dałeś mi osiem lat temu, gdy się oświadczyłeś — dodała.

Uderzyły we mnie nagle miliony obrazów, znów mózg się przegrzewał. Zbyt dużo bodźców, uderzyło we mnie naraz. Czułem, jak moje nogi stają się jak z waty, jak powoli odpływam.

— Nie Radku, nie!!! — to ostatnie, co zapamiętałem, nim straciłem przytomność.

Ocknąłem się, leżąc na deskach ciężarówki. Nade mną tkwił „Locha” i Klaudia. Chciałem się podnieść, lecz nasz medyk stanowczo mi tego zabronił.

— Leż, leż spokojnie, musisz odpocząć, za dużo na ciebie spadło wodzu — usłyszałem od niego.

— ...