Strażniczka Bałtyku (XI) "Hydra" - Opowiadania Erotyczne

Strażniczka Bałtyku (XI) "Hydra"

... prawdy.

— Dla pana ludzi wydzieliłem parter budynku. Warunki może… — zaczął.

— Pułkowniku, jeżeli są łóżka, dach nad głową, toaleta i natrysk, to nic więcej do szczęścia nam nie potrzeba. Proszę mi wskazać miejsce, gdzie mogę się rozgościć z moimi ludźmi i się nami nie przejmować — odparłem, ściskając mu dłoń.

Spojrzał na mnie dziwnym wzrokiem, nie wiedziałem, o co mu chodzi. Czyżbym walnął jakiegoś babola?

— Kapitanie, dla pana mam osobną kwaterę, mój osobisty taki niby apartament, skromny, to nie Hilton, ale nie pozwolę, by pan spał na żołnierskiej pryczy.

Zaskoczył mnie, nie byłem żadnym wysoko postawionym w wojskowej hierarchii oficerem, ot zwykły kapitan, a że z sił specjalnych, no bez przesady.

— Naprawdę, nie trzeba…

— Nalegam i poczuje się urażony, jeżeli pan odmówi — no, postawił sprawę na ostrzu noża.

— Skoro tak, to przystaję, ale mam też kobietę, może pan zapewnić jej osobny pokój, pan rozumie.

Dojrzałem pewne zakłopotanie, starszawy podpułkownik chyba nie był przygotowany na tego typu problem.

— No nie mam, ale pana kwatera ma dwa osobne pomieszczenia, Jak to mówią w Europie — salonik i sypialnia, no i osobna łazienka z wanną — to mnie cholera załatwił.

Nie chciałem, by Klaudia spała razem z moimi chłopakami. Nie, nie obawiałem się, że obudzą się w nich samcze instynkty. To nie byli ludzie tego pokroju, chroniliby ją jak rodzeni bracia. Nie zrobiliby jej krzywdy, nie po tym, co dla nas zrobiła i przez co przeszła.

Krępowałaby ...

... się, czuła nieswojo spać w dwunastoosobowej izbie żołnierskiej, gdzie jeden chrapie, drugi beknie, a trzeci pierdnie. Poranne erekcje, jakże normalne w męskim towarzystwie.

„Tak, tak to sobie chuju tłumacz”

— Oczywiście, jest to wyjście z sytuacji — odparłem po angielsku, bo w takim języku prowadziłem z nim konwersację.

Wstałem, dając mu do zrozumienia, że chcę zakończyć rozmowę. Niby nie powinienem, bo byłem młodszy stopniem, ale byłem zmęczony i marzyłem o tym, by położyć się spać.

Obaj zeszliśmy na parter. Syryjscy żołnierze wskazywali moim ludziom wydzielone pomieszczenia. Zauważyłem Klaudię, biedactwo nie wiedziało, co począć. Stała skołowana, nie wiedząc, gdzie się udać.

— Chodź, dawaj za mną — rzuciłem po polsku i pociągnąłem ją za rękaw.

Dowódca batalionu szedł przodem, a po chwili dotarliśmy do zlokalizowanego na drugim piętrze apartamentu. Otworzył go i wręczył mi klucze.

— Jeżeli nie spotkamy się jutro, proszę zostawić klucze służbie dyżurnej. Miło mi było gościć naszych sojuszników — usłyszałem.

Uścisnąłem mu dłoń i rozstaliśmy się. Klaudia zapaliła światło. Jeżeli to miał być skromny apartament, to nie wyobrażałem sobie podobnego na szczeblu brygady tej armii. Mój kontener był podłą norą w porównaniu do tego, co zastaliśmy tutaj. Najlepszy hotel w Damaszku nie oferował takiego standardu.

— Radek, zobacz, jakie tu jest łóżko i jest wanna — cieszyła się jak mała dziewczynka.

— Schodzę do naszych, łazienka jest twoja, trochę mi to zajmie ...