Koleżanka Mamy - Opowiadania Erotyczne

Koleżanka Mamy

... teraz zaczynałam to rozumieć. Objęłam ją, zanurzyłam się w niej całkowicie, wtulając się w ciepło jej skóry, w puls serca przy moim policzku. Nasze oddechy przyspieszały, splatały się, jakby szukały wspólnego rytmu.

Wszystko było miękkie. Światło, cisza, ciało.

I kiedy wreszcie przestałyśmy się całować tylko ustami, a zaczęłyśmy całować się gestami, oddechem i bliskością, wiedziałam, że nie ma już powrotu, że weszłyśmy razem w przestrzeń, gdzie nie było już niedopowiedzeń. Tylko czułość i ogień, splecione w jednym oddechu.

Nie odrywałyśmy od siebie ust. Całowałyśmy się tak, jakby świat miał się zaraz skończyć łapczywie, bez wahania, z pragnieniem, które już dawno przestało być tylko niewinnym szeptem pod skórą. To było coś więcej. Coś, co nie potrzebowało już zgody, tylko obecności.

Jej dłonie błądziły po moim ciele, nieśpieszne, ale świadome. Czasem ujmowały moją szyję, innym razem wsunęły się w moje włosy, muskając je z taką delikatnością, jakby były jedwabnym materiałem, który należało najpierw poznać, a dopiero potem objąć. Czułam się w tych gestach... piękna chciana. Bezbronna i bezpieczna jednocześnie.

Odwzajemniałam wszystko. Moje palce sunęły po jej talii, zatrzymywały się na kręgosłupie, zataczały kręgi na plecach. Ciała reagowały na każdy najlżejszy dotyk, jakbyśmy obie były zbudowane z wrażliwości.

W pewnej chwili zupełnie naturalnie, jakby to wszystko było zapisane w naszych gestach już wcześniej nasze dłonie uniosły się do ramion i zaczęły ...

... zsuwać ramiączka staników. Trochę przypadkiem, trochę z czułą intencją. Spojrzałyśmy na siebie przez ułamek sekundy. W jej oczach zobaczyłam nie tylko pragnienie, ale ciepło. Pewność.

To ona pierwsza zsunęła mój stanik do końca zgrabnym ruchem, wprawnie, niemal z uśmiechem, który nie dotarł do ust, ale istniał gdzieś w spojrzeniu. Jej palce rozpięły zamek z tyłu z taką lekkością, że przez moment nie byłam pewna, czy to się wydarzyło naprawdę, ale biustonosz opadł między nas, a moje ciało zadrżało nie z chłodu, lecz z nagłego uświadomienia, jak bardzo jej pragnę.

Ona także zsunęła swój równie spokojnie, nie przerywając pocałunków, jakby ten ruch był tylko kolejnym akordem w naszej symfonii i kiedy znalazłyśmy się naprzeciw siebie tak... otwarte, odarte z warstw, a jednak jakby silniejsze, odważyłyśmy się dotknąć siebie pełniej.

Jej dłoń przesunęła się po moim boku, potem objęła mnie za talię i przyciągnęła bliżej. Nasze nagie piersi dotknęły się w tej bliskości ciepło jej skóry, miękkość, lekkość oddechu na mojej szyi wszystko to sprawiło, że świat się zacieśnił do tego jednego momentu.

Nie było nic więcej, tylko my. W ruchach, które były jednocześnie nieśmiałe i pełne odwagi.

W pocałunkach, które błądziły teraz niżej, coraz niżej, ale zawsze z szacunkiem, jakbyśmy się modliły do siebie nawzajem. W dłoniach, które odkrywały więcej, ale nigdy nie zrywały jedynie rozplątywały delikatne nici zrozumienia. Każdy oddech, każde westchnienie, każda sekunda była jak okruch ...