Koleżanka Mamy - Opowiadania Erotyczne

Koleżanka Mamy

... wieczności. a ja czułam, że z każdą chwilą traciłam grunt, ale nie wpadałam, a leciałam wprost w nią.

Jej usta nieśpiesznie zsuwały się niżej, zostawiając na mojej skórze ślad, który nie znikał. To nie były pocałunki, to były wersy. Każdy z nich zapisywał się pod moją skórą jak linijka poezji, której nie trzeba rozumieć, by czuć ją całym sobą.

Zatrzymała się na moich piersiach. Nie spieszyła się, jakby sama droga była ważniejsza niż cel. Najpierw tylko delikatne muśnięcia ust, jakby próbowała zapamiętać ich kształt. Potem czułe, miękkie, ciepłe pocałunki, w których było wszystko: zachwyt, respekt, oddanie.

Kiedy objęła je ustami z taką delikatnością, jakby trzymała wargami płatek kwiatu westchnęłam cicho, nie mogąc już zatrzymać oddechu. Moje ciało uniosło się ku niej odruchowo, pragnąc więcej, czując więcej.

Pieszczota była miękka jak jedwab, a jednak wywoływała we mnie burzę. Czułam, jak język kreśli na mnie figury, których nie rozpoznawałam, ale które mówiły prawdę o moim pragnieniu.

To nie była tylko namiętność, to była łagodna adoracja. Dotyk i ciepło, które mówiły: „jesteś piękna”.

Zamknęłam oczy i oddałam się temu, co robiła ze mną – z moim ciałem, z moim sercem, z każdą najczulszą cząstką. Ruchy mojego ciała odpowiadały na jej dotyk jak na muzykę – drgały, wyginały się, oddychały jej imieniem.

Chciałam, żeby ta chwila trwała wiecznie. Chciałam się w niej zgubić i choć wciąż nie wypowiedziałyśmy żadnego słowa, czułam, że rozmawiamy ze sobą ...

... najpiękniejszym z języków językiem skóry, oddechu i bliskości, której nic już nie mogło zatrzymać.

Wszystko działo się bez słów, jakby nasze ciała znały ten taniec wcześniej niż my same. W jakiś naturalny, instynktowny sposób znalazłam się przed nią, klęcząc z podwiniętymi nogami, czując jej oddech tuż za sobą, jej dłonie opatulające mnie jak miękki, ciepły szal. Klaudia objęła mnie od tyłu, wtulając się w mój kręgosłup, jakby od zawsze miała pasować właśnie w ten kształt, mój kark, moje ramiona, moje łopatki.

Czułam jej piersi, delikatnie przylegające do moich pleców, i każdy ich ruch, każdy oddech, rozbrzmiewał we mnie jak echo.

Pochyliła się, powoli, czule, i zaczęła całować moją szyję – najpierw z drżącym zawahaniem, jakby badała moje granice, a potem śmielej, z czułością, która rozlewała się po mojej skórze niczym miód. Każdy pocałunek był ciepłym odciskiem jej obecności, subtelnym zapewnieniem, że jestem tu bezpieczna.

Jej dłonie, jakby niezależne od myśli, wędrowały. Jedna uniosła się i otuliła moje piersi z taką delikatnością, jakby trzymała w dłoni coś kruchego i drogocennego. Jej palce muskały skórę z czułością, która wywoływała we mnie dreszcze. Druga dłoń zsunęła się powoli niżej, między moje uda, prowadząc mnie w stronę, której pragnęłam, choć nie śmiałam wyrazić tego na głos.

Zamknęłam oczy. Nie oddychałam, tylko słuchałam swojego ciała, jej dotyku, wspólnego rytmu.

Odchyliłam głowę do tyłu, opierając ją o jej ramię, pozwalając sobie odpłynąć. Usta ...