Koleżanka Mamy - Opowiadania Erotyczne

Koleżanka Mamy

... odkryta.

Siedziałyśmy potem w kuchni przy herbacie. Milczenie nie było niezręczne raczej pełne znaczeń, które jeszcze nie miały formy. Miałam na sobie jej za duży sweter. Ona ciepły szlafrok.

– Dobrze mi było z tobą wczoraj – powiedziała cicho, patrząc na swoją filiżankę. – Po prostu… Dobrze.

– Mnie także – odpowiedziałam i uśmiechnęłam się delikatnie.

Nasze oczy się spotkały i to było wszystko, co mogłyśmy na razie powiedzieć.

Drzwi mojego mieszkania zamknęły się za mną z cichym kliknięciem, a ja oparłam się plecami o zimne drewno, wypuszczając powietrze, jakbym dopiero teraz mogła naprawdę odetchnąć. Czułam się… inaczej. Nie potrafiłam jeszcze nazwać tego uczucia, ale wiedziałam jedno to, co wydarzyło się z Klaudią, nie było przypadkiem i nie było tylko chwilą słabości.

Kilka dni minęło w półśnie. Ona wróciła do siebie, ja do swojego rytmu uczelnia, praca, życie, ale myśli biegały własnymi ścieżkami.

Wymieniałyśmy wiadomości. Bezpieczne, krótkie, ale miały podtekst, który czułam całą sobą. Jej "dobranoc" o późnej porze, moje "jak się dziś czujesz" rano, emotki, które nigdy wcześniej się nie pojawiały ciepłe, miękkie, nieśmiałe. Każde powiadomienie wywoływało we mnie napięcie, radość, ale też niepokój.

Usiadłam na łóżku z kubkiem gorącej kawy, przeglądając powiadomienia w telefonie i wtedy przypomniałam sobie o weselu.

Basia, moja znajoma z podwórka, która była już na drugim roku studiów, zawsze miała w sobie coś rozbrajającego była zabawna, ...

... trochę szalona, ale bardzo lojalna. Byłyśmy ze sobą w kontakcie, a ona, jako jedna z nielicznych, zaprosiła mnie z osobą towarzyszącą. Termin był coraz bliżej, a ja jeszcze nie odpowiedziałam.

Wcześniej myślałam, że po prostu pójdę sama, albo chłopakiem czy kolegą, ale teraz...

Spojrzałam na ekran, na jej imię: Klaudia. Czekało na górze listy konwersacji.

Pomyślałam o niej tam w tej sukience, przy białych lampionach, tańczącej wśród obcych ludzi. Może lekko niepewna, może z tym subtelnym uśmiechem, który robił mi coś dziwnego z sercem.

Złapałam telefon.

Napisałam:

„Hej, pamiętasz, jak wspominałam o weselu znajomej? 😊”

Chciałam dopisać coś więcej, ale nagle straciłam pewność. Wysłałam tylko to. Poczekałam chwilę.

„No jasne, coś tam mówiłaś. Coś się zmieniło?” – odpisała po chwili.

Zawahałam się, ale potem palce same napisały:

„Zastanawiałam się, czy nie chciałabyś iść ze mną. Jako moja osoba towarzysząca. Jeśli miałabyś ochotę…”

Trzy kropki. Czekałam. Serce waliło mi jak oszalałe.

Kiedy pojawiła się odpowiedź, czułam, jak miękną mi kolana:

„Ty serio? Chciałabym. Bardzo, jeśli to nie będzie dla ciebie dziwne.”

Uśmiechnęłam się do ekranu. W tej jednej chwili wszystko się rozjaśniło.

„Dziwne? Nie. Chyba właśnie bardzo… naturalne.”

Od tamtej wiadomości wszystko stało się… inne. Nie nazwane, ale wyczuwalne w każdym geście, każdym spojrzeniu. Przez kolejne dni, a potem tygodnie, żyłam jakby na dwóch poziomach. Jeden to był ten zwykły ...