U Chrzestnej - Trwanie - Opowiadania Erotyczne

U Chrzestnej - Trwanie

... zamkniętymi oczami, z sercem bijącym miarowo, z dłonią wsuniętą pod jej sweterek, gdzie czułam rytm jej oddechu. Pocałunki były ciche i miękkie, jak liście poruszane letnim wiatrem, przerywane tylko westchnieniem, muśnięciem nosa, gestem dłoni przesuwającej się po plecach.

Nie rozmawiałyśmy. Nie trzeba było.

Czasem najbardziej intymne chwile nie potrzebują słów. Potrzebują obecności. Bliskości. Tego, że jedna osoba patrzy na drugą jak na swój bezpieczny świat, a tamta odpowiada spojrzeniem mówiącym: „Jestem tu. Zawsze.”

Słońce chyliło się ku zachodowi, a my stałyśmy w półcieniu lasu, splecione ramionami i czułością, która była większa niż ciało, silniejsza niż wątpliwości. Nasza miłość była cicha, dojrzała i prawdziwa, a fizyczność jedynie delikatnym, dyskretnym potwierdzeniem tego, co czułyśmy każdą komórką ciała.

Trzymała mnie tak, jakby nie chciała już nigdy puścić i dobrze, bo ja nie zamierzałam się oddalać ani o krok. Jej dłonie przesunęły się po mojej talii, aż w końcu jeden płynny ruch sprawił, że mój top zsunął się z ramion. Zadrżałam, czując na skórze ciepło powietrza i jej wzrok. Ale nie wstydziłam się. Byłam przy niej bezpieczna.

Znów się całowałyśmy głęboko, namiętnie, powoli. Moje ręce powędrowały ku jej sweterkowi, rozpinałam guziki z czułą premedytacją, chłonąc widok odsłaniającej się skóry. Kiedy jej ubranie również opadło w trawę, zostałyśmy w samych dżinsowych szortach, tak blisko siebie, tak prawdziwe. Dotykałyśmy się spojrzeniem i ...

... dłonią, westchnieniem i pocałunkiem. Było w tym coś nieziemsko miękkiego, kruchego i jednocześnie niewiarygodnie silnego.

Oparłam się wygodniej o drzewo, a ciocia uniosła moje dłonie ponad głowę i przytrzymała je delikatnie, całując mnie z taką czułością, jakby każda sekunda była świętem. Całowała nieśpiesznie, zmysłowo, jakby każdą chwilę chciała smakować, celebrować, zapamiętać. Nasze języki tańczyły w zgodnym rytmie, ciała przylgnęły do siebie, a ja czułam, jak całym sobą w niej tonę. Nie było już nic poza nami żadnych ścieżek, żadnych myśli, tylko smak jej ust i ciepło, które płynęło między nami jak rzeka. Nasze oddechy mieszały się w jednym rytmie, splotły się nie tylko w ciałach, ale przede wszystkim w emocjach. W tej chwili nie było świata, nie było tajemnic ani obaw, tylko miłość, która w nas pulsowała i cicho rozkwitała z każdym kolejnym pocałunkiem, z każdym westchnieniem, z każdym spojrzeniem pomiędzy jednym muśnięciem ust, a kolejnym.

Kochałam ją. Nie tylko wtedy, gdy byłyśmy razem nad rzeką czy przy kuchennym blacie, nie tylko w pocałunkach i dotyku. Kochałam ją, gdy milczała., gdy śmiała się do siebie, gdy znikała na chwilę, by znów mnie znaleźć.

W tej chwili, tam, przy drzewie, w końcówce lata wiedziałam, że wszystko, co było dotąd, prowadziło nas właśnie tutaj.

Byłyśmy tylko my i las. Ten moment, który stał się ciszą w hałasie świata jedynym, co naprawdę istniało. Czułam korę drzewa chłodną za plecami i jej ciepłe dłonie na moich bokach. Oddychałyśmy ...