Przygoda życia... cz.3 - Opowiadania Erotyczne

Przygoda życia... cz.3

... mieszało się z trzepotem liści i świstem wiatru.

– To za Snieżnik – sapnął.

– Za Tarnicę – odpowiedziała, krzywiąc się z rozkoszy.

– Za Babią.

– I za Rysy.

Ich szeptana liturgia trwała, aż oboje zadrżeli, niemal równocześnie, wtuleni w siebie, jakby chcieli zostać spleceni na zawsze, na tej wieży, na tym szczycie.

Później, już ubrani, siedzieli obok siebie, na wieży, na którą wchodzili turyści, nieświadomi tego, co tu się wydarzyło. Nie mówili nic.

Nie musieli.

Korona była kompletna. Ale oni wiedzieli, że prawdziwa wspinaczka dopiero się zaczyna.

Nie planowali tego. Ot, przeglądając zdjęcia z wakacji, natrafili na mapę Alp Julijskich. Kilka kliknięć, szybka rezerwacja, wypożyczony samochód w Lublanie.

We wrześniu Słowenia pachniała dojrzałymi winogronami, wilgocią skał i świerkowym igliwiem. Droga na Triglav zaczęła się chłodnym porankiem – Marcin podniósł ją z materaca w dolinie Vrata i pocałował w kark.

– Gotowa?

– Na wszystko – szepnęła przez ziewnięcie.

Podejście było ostre. Szli przez mgliste hale, potem kluczyli po stalowych drabinkach i łańcuchach. Ściana Triglava wznosiła się przed nimi jak coś więcej niż góra – jak test.

Na grani wiatr wyrywał słowa z ust. Zatrzymali się kawałek pod szczytem – kilka chwil odpoczynku, rzut oka w dół na przepaść.

– Jesteśmy prawie na dachu Słowenii – powiedziała Ania, podnosząc wzrok znad termosu.

– I na krawędzi czegoś większego – odpowiedział.

Weszli na szczyt przy pełnym słońcu, ...

... sami. Wiatr przycichł, a chmury płynęły pod nimi, jakby unosiły się nad snem.

Pocałowała go. Mocno. Wpiła się w niego cała – ramionami, biodrami, oddechem.

– Chcę, żebyś mnie tu miał. Tak, jak wtedy pod Szpiglasem.

– Tu?

– Tu.

Zdjęli plecaki, ukryli się za Stołpem Aljaža. Ania zdjęła kurtkę, rozpięła spodnie, pozwalając mu prowadzić. Oparła się o kamień, ciało napięte, śliskie od potu.

Było surowo, szybko, namiętnie. Żadne z nich nie bało się wysokości – tylko tego, że moment się skończy.

Po wszystkim siedzieli przytuleni w słońcu, bez słów.

Na ich dłoniach był kurz skał i sól potu. A w oczach – ta sama blizna po miłości, która wciąż się otwierała i zrastała.

– Zróbmy to znowu – powiedziała. – Za rok. I za dziesięć lat. I zawsze, gdy świat będzie za mały.

Marcin tylko skinął głową.

Triglav zapamiętał ich na zawsze.

Wrzesień kończył się cicho, niemal niepostrzeżenie. Ich plecaki – jeszcze nie do końca rozpakowane po Słowenii – stały przy ścianie, jakby gotowe na kolejny wyjazd. Ale tym razem zostali.

Między próbami generalnymi, przymiarkami sukni, spotkaniami z fotografem i ustalaniem menu, życie przyspieszyło i nabrało porządku. Nie było już bezsennych nocy w śpiworze ani parnych popołudni na szlaku. Było planowanie, notatki, telefony, tabelki.

A jednak – gdy tylko mogli, wymykali się.

Na Halę Łabowską w złotym świetle zachodu. Na Turbacz we mgle. Na krótko, na moment. Po oddech.

Jesień rzeźbiła ich codzienność w nowy rytm – ...