Przygoda życia... cz.3 - Opowiadania Erotyczne

Przygoda życia... cz.3

... spokojniejszy, głębszy, może mniej impulsywny, ale wciąż nasycony uczuciem.

Praca pochłaniała ich w tygodniu. Ona wciąż w rozjazdach. On robił szkolenia z bhp, kończył kurs na przewodnika. Wieczorami siadali obok siebie – zmęczeni, milczący, ale zawsze spleceni: dłoń na udzie, palce wplątane we włosy, oddech zsynchronizowany.

Z każdym kolejnym dniem października stawało się jasne, że lato ich namiętności przekształciło się w coś trwałego.

Nie mniej intensywnego. Tylko głębiej zakorzenionego.

Jesień rozgościła się wokół. A oni byli gotowi – na to, co dalej.

Zima w Tatrach przyszła wcześnie, jakby sama natura chciała pobłogosławić ich związek białym welonem.

Był początek listopada, a śnieg otulił szczyty nagle i szczodrze, przykrywając rude połacie kosodrzewiny, przymarzając do łańcuchów, ciszą przykrywając gwar dolin.

Ania i Marcin nie mogli już dłużej się powstrzymywać. Ślub był coraz bliżej, wszystko dopięte niemal na ostatni guzik, a jednak w ich oczach wciąż tlił się głód – nie tyle ucieczki, co powrotu. Do źródła wszystkiego, co ich złączyło.

Spakowali plecaki bez wielkich planów – ciepłe rzeczy, raki, czekany, stuptuty, zapas herbaty w termosie. 16 listopada w Tatrach leżał śnieg, świeży i sypki, a tablica TOPR-u przy wejściu do doliny wyświetlała ostrzeżenie: Lawinowa dwójka. Zachowaj ostrożność.

To ich nie zniechęciło.

Wyruszyli wcześnie z Palenicy, chcąc dotrzeć jak najszybciej do Piątki. Śnieg skrzypiał pod butami, wiatr był ostry, ale ...

... widoczność dobra – niebo miało kolor błękitu, pojedyncze chmury rozlane nisko nad szczytami.

Szli ramię w ramię.

– Wiesz, że to nasza ostatnia wspólna wędrówka jako narzeczeni? – powiedziała Ania, zatrzymując się na moment, by złapać oddech.

– Wiem. I nie chcę jej skończyć zbyt szybko.

Te słowa zawisły między nimi. Jakby świat już wiedział, to czego oni nie byli świadomi.

Podejście do Piątki zawsze miało w sobie coś surowego i prawdziwego. Teraz, w listopadowej odsłonie, śnieżnej i niemal bezludnej, zdawało się jeszcze bardziej majestatyczne. Szli przez Dolinę Roztoki w milczeniu, oszczędzając siły, wsłuchani w skrzypienie śniegu pod rakami i cichy szelest wiatru, który przemykał wśród nagich gałęzi limb i świerków.

W słońcu było ciepło jak na tę porę roku. Ich oddechy wciąż parowały, ale twarze łapały ciepło, jakby listopad tylko udawał zimę.

Do schroniska dotarli około dziewiątej trzydzieści. Pusto, cicho, tylko kucharka krzątała się za okienkiem, parząc kawę i podając porcje jeszcze ciepłej szarlotki.

Usiedli przy oknie. Ania zdjęła czapkę i rozpuściła włosy, pozwalając promieniom słońca przemykać po jej policzkach.

– Pamiętasz, jak tu byliśmy w zeszłym roku? – zapytała, dmuchając w kubek.

– Jak mogłabyś o to nie zapytać. Przecież wtedy… – urwał i spojrzał na nią z tym uśmiechem, który zawsze pojawiał się, gdy wspominał tamten dzień – pod Szpiglasem.

Wyszli ze schroniska chwilę po dziesiątej. Słońce stało już wysoko nad granią i oświetlało ...