Przygoda życia... cz.3 - Opowiadania Erotyczne

Przygoda życia... cz.3

... lodową taflę Stawu. Niebo było już bezchmurne, przezroczyste, z odcieniem głębokiego błękitu, który zna się tylko z zimowych dni w Tatrach.

Szli wzdłuż Wielkiego Stawu Polskiego, mijając pierwsze zmrożone podejścia. Wiatr ucichł niemal całkowicie, tylko chwilami przychodził chłodny powiew, jak przypomnienie, że zima jeszcze się nie rozkręciła.

Ania szła pewnie, krok za krokiem, smukła sylwetka w spodniach trekkingowych i kurtce przyciągała jego wzrok jak zawsze. Gdy zatrzymała się, by napić się z bukłaka, Marcin podszedł do niej, objął ją od tyłu i pocałował w kark, na który spadł kosmyk włosów.

– Co robisz? – spytała, z udawaną naganą, czując, jak jego ręka wędruje pod kurtkę.

– Przypominam ci, jak bardzo cię chcę. Tu. Teraz.

Roześmiała się, krótko, cicho, i odsunęła go z uśmiechem.

– Jeszcze kawa we mnie paruje. Ale może… może na szczycie. Jeśli nie będzie ludzi.

Ich spojrzenia przecięły się i wystarczyło to jedno, by znów między nimi zawrzało.

Śnieg pod nogami był zmrożony, ale miękki tu i ówdzie, zdradliwy. Marcin i Ania zatrzymali się pod stromszym fragmentem podejścia. Odpięli czekany od plecaków, spojrzeli na siebie porozumiewawczo. Bez słów, tylko z delikatnym ruchem głowy – „gotowa?”.

Zadarli głowy. Kozi Wierch – senny olbrzym pod czapką świeżego śniegu – patrzył na nich z góry z obojętnym majestatem.

– Jakby chciał powiedzieć: „Zobaczymy, czy zasłużyliście” – mruknął Marcin, poprawiając raki na bucie.

– Albo: „Zostańcie dzisiaj na ...

... dole” – odpowiedziała Ania, ściskając pasek od plecaka.

Włączyli detektory. Krótkie, znajome piknięcie. Zielone diody potwierdziły gotowość.

W słońcu robiło się cieplej. Powyżej nich, już wysoko, ktoś szedł pierwszy. Jego sylwetka majaczyła drobna i ciemna, poruszająca się w rytmie oddechu, krok po kroku, zostawiając ślad w dziewiczym śniegu.

– Nie jesteśmy pierwsi. Ale może… jedyni wystarczająco wolni, by się zatrzymać.

Ania uśmiechnęła się tylko i ruszyła pierwsza. Czekan wbijała zdecydowanie, technicznie. Marcin szedł tuż za nią, chroniąc jej plecy wzrokiem i myślą. Każdy ich krok był jak rytuał – skupienie, świadomość, obecność.

Z każdym metrem oddalali się od cywilizacji. Ich rozmowy ucichły, liczyło się tylko tempo, rytm i fakt, że znów są razem – sami, wśród skał, śniegu, ciszy.

Zatrzymują się w połowie zbocza, a wokół nich góry – białe, niewzruszone, jakby czas nie istniał. Śnieg skrzypi pod ich stopami, a w powietrzu unosi się zapach świeżości, czystego mrozu. Ania zdejmuje plecak, kładzie go na ziemi. Góry, pokryte białym puchem, wyglądają jak bajkowe krajobrazy, ciche i majestatyczne.

– Zatrzymamy się na chwilę? – Marcin nie czeka na odpowiedź, bo już wyciąga aparat z plecaka. Ania stoi tuż obok, ściąga rękawiczki i czapkę, pozwalając wiatrowi rozwiać włosy. Czasami, w takich momentach, wydaje się, że w tej całej ciszy to właśnie ona jest częścią tego nieziemskiego krajobrazu.

– Jak się czujesz? – Marcin patrzy na nią, przez obiektyw, starając ...